Activiteiten & Actueel

Persoonlijk verslag NK Bloemschikken Deventer

Ook dit jaar ging ik naar de NK Bloemschikken. Jannie Wesselink en ik waren vorig jaar gestrikt door Dika Koeslag.

We zitten op bloemschikken voor beginners bij Wilja Stegink  en we werden gevraagd of het niet wat voor ons was om mee te doen in de B-klasse. Nou helemaal van harte ging het niet, dat meedoen. Al die verhalen over paardentrailers vol spullen en moeilijk denkwerk, of dat nou wat was voor ons, of beter gezegd, voor mij.

Ik had altijd gedacht dat ik nooit zo gek zou zijn om me daar voor op te geven. Maar Dika lukte het om ons over te halen mee te doen.

Het pakte op die leuke dag in de polder goed uit voor mij. Ik behaalde de vierde plaats en de Jaap Vlijm prijs. Dus je bent om, we gaan weer mee doen. Zien en voelen, was het thema dit jaar in de klasse A.

Voorafgaand hebben we met ons dertienen wat extra geoefend. Enkelen van ons hadden het idee al helemaal in het hoofd zitten, anderen hebben tot de laatste dag getwijfeld over wat het moest worden. Als beginnend bloemschikster zie en hoor je het allemaal aan. Je begeeft je tussen mensen die van de hoed en de rand weten en je denkt, ik zie het allemaal wel. Deze extra avonden waren leerzaam en gezellig. 

Dan de dag zelf: zorgen over, of je alles wel hebt, toch maar wat bloemen extra, toch maar wat mos…..

Heb ik pleisters, om te voorkomen dat niet alles onder het bloed komt te zitten, zoals vorig jaar, toen mijn man het mes wel heel scherp geslepen had.

En dan op naar Deventer.

Bij de koffie vang je op dat we vast een hangend stuk moeten maken want er hangt een haak boven onze werkplek.

Oeps, ik had nog nooit zoiets gemaakt en dan is het nodig dat je je zelf vermanend toe spreekt. Zoals, hou je rustig, rustig zeg ik. Na het praatje van Frits Hoogers begint de wedstrijd, eerst de verrassingsopdracht. Van wat takken, blad en  bloemen en uit het witte zakje wat van boven kwam afdalen, wat wol, vilt, pipetten en draad, maak je je “kunstwerk”.

De afmeting mag in de breedte vijftig centimeter bedragen. Je hoort knip, knip: buurvrouw dacht dat het ook in de lengte maar vijftig mocht bedragen. Het papier niet goed gelezen, jammer.

Na anderhalf uur even uitblazen en even aan elkaar vragen: “En hoe ging het?”

Dan volgt de opdracht met het thema en twee uur lang ploeteren, niets zien en niets horen en blik op oneindig.

Als je fijn binnen de tijd klaar bent is het heel moeilijk er van af te blijven. Het eerste stuk hangt hoog in de lucht, daar komt niemand meer aan, heel verstandig van de leiding.

De middag verloopt ontspannen met een hapje en een drankje en fijn bijkletsen. Enkelen van ons zijn tevreden, anderen minder. Maar het zit er op. We krijgen van het Boerman instituut wat tips, over hoe je je bloemstuk nog beter had kunnen maken. Maar ja, voor ons is dat op dat moment mosterd na de maaltijd.

Dan komt de uitslag, er hangt duidelijk spanning in de lucht. Bij mij als beginneling wat minder, want je houdt er echt geen rekening mee, dat je in de prijzen bent gevallen. Ina Kraal wint de aanmoedigingsprijs, heel mooi.

En dan hoor jij je naam vallen en samen met Els Prinsen en Ina Postel mag je op het podium komen.

Alle drie in de prijzen! En ik had de eerste prijs gewonnen!

Wat is dat gaaf, dat gevoel gun ik een ieder. Daar sta je dan met een super grote beker. Bijna zo blij als na een succesvolle bevalling (grapje).

Laten mijn dochters het niet horen. Ze willen vast niet worden vergeleken met een oud gebint gevuld met bloemen en omwikkeld met prikkeldraad. Na een paar mooie tentoonstellingsdagen kreeg, als kers op de taart, Joke Klein Tiessink de Jaap Vlijm prijs.

Nu op naar Venlo, want we gaan weer meedoen. Ik verheug me nu al. Al word ik nummer vierenzestig, of nummer tachtig, genieten ga ik ook als iemand anders in de prijzen valt.

Als ze maar lid is van afdeling Haaksbergen/Berkelland.

Hermien Bannink

meer
24
May
Natuurlijk zaaien: Aquilegia ‘Nora Barlow’
23
May
Bericht uit Singapore